Rejowiec Fabryczny jest, obok Chełma, jedynym miastem w powiecie Chełmskim. Prawa miejskie otrzymał w 1962 r.,
jednak pierwsze wzmianki dotyczące osadnictwa na tym terenie pochodzą z XIII wieku.
Założyciel pobliskiego rejowca - Mikołaj Rej, posiadał na obszarze zajmowanym dziś przez miasto dwa Folwarki.
Po ożenku z Zofią Kościanówną otrzymał w posagu dobra Stajne - Złote położone w obrębie dzisiejszej ul. Złotej
i dzierżawę królewską - folwark Stajne, położony w okolicach istniejącego dziś osiedla o tej samej nazwie.
W tym samym miejscu w XVIII w. istniał folwark, którego właścicielem był Ignacy Wojakowski.
W marcu 1876 r. nabył te dobra Krzysztof Morawski, który posadowił istniejący do dzisiaj murowany dwór,
otoczony parkiem.
Największy wpływ na rozwój urbanistyczny tych terenów miały następujące wydarzenia:
w 1878 r. część dóbr ziemskich nabyło Towarzystwo Nadwiślańskiej Kolei Żelaznej
i w latach 1879 - 90 przeprowadzona została tędy linia kolejowa i zbudowana stacja.
W roku 1914 Towarzystwo Akcyjne Lubelskiej Fabryki Portland - Cement "Firlej",
bazując na miejscowych pokładach margla, rozpoczęło budowę cementowni.
Inwestycja została ukończona w roku 1924, kiedy to uruchomiono dwa piece obrotowe o mocy produkcyjnej 120 tys.
ton rocznie. Na tzw. Morawinku wzniesiono dwa budynki mieszkalne dla pracowników - specjalistów zakładu.
W latach 1951 - 55 nastąpiła rozbudowa cementowni, powstało 5 nowych pieców obrotowych,
dzięki czemu zakład produkował 700 tys. ton cementu rocznie. Cementownia uzyskała nazwę "Pokój",
a rozbudowywana wraz z nią miejscowość uzyskała rangę osiedla robotniczego.
22 lipca 1962 r. Rejowiec Fabryczny otrzymał prawa miejskie.
Od tego czasu datuje się nieustanny rozwój miasta. W 1963 r. oddano do użytku wzniesiony przy ul Lubelskiej
budynek szkoły z salą gimnastyczną, a 5 lat później - biurowiec Urzędu Miejskiego i komisariatu milicji.
W 1971 r. wybudowano pod torami kolejowymi tunel, umożliwiający bezpieczne przejście na perony dworca PKP, a w rok później -
przekazano do użytku "dom nauczyciela".
W roku 1977 rozpoczęto budowę os. Wschód na terenie, który wyznacza obecnie kierunek zabudowy miasta -
pierwsi lokatorzy wprowadzili się do mieszkań w roku 1978.
1 czerwca 1981 r. miał miejsce akt erekcyjny parafii p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, wydzielonej z części terytoriów
parafii w Pawłowie i Rejowcu Osadzie. Rok później ruszyła budowa kompleksu sakralnego (przy obecnej ul. Jana Pawła II)
(dnia 5 czerwca 1994 r. odbyła się uroczysta konsekracja kościoła, który ma bardzo nowoczesną, piękną bryłę).
W 1982 r. powstał w mieście Bank Spółdzielczy oraz filia PKO. W 1985 r. oddano do uzytku budynek przedszkola miejskiego
a w 1986 r. wybudowano pierwszy blok spółdzielczy na os. Wschód - dziś mieszka w nim ok. 2,5 tys. osób.
W 1988 r. uruchomiono nowoczesną na owe czasy centralę telefoniczną o pojemności 600 numerów (zastąpioną już przez centralę cyfrową)
Rok później zorganizowano podstację Pogotowia Ratunkowego. W 1990 r. powstał pierwszy w dziejach miasta ośrodek kultury o nazwie
Miejski Ośrodek Rozrywki i Rekreacji Dworek, a w 1991 r. uruchomiono miejską oczyszczalnię ścieków i zakład dystrybucji gazu w butlach.
Doniosłym w historii miasta był rok 1991, kiedy to w wyniku czerwcowych wyborów samorządowych
nastąpił rozdział miasta i gminy Rejowiec Fabryczny na dwie odrębne,
samodzielne jednostki samorządu lokalnego: miasto Rejowiec Fabryczny i gminę Rejowiec Fabryczny.
Ówczesna Rada Miasta uznała za najważniejsze zadanie gazyfikację miasta, opracowując stosowny program.
Gazyfikację przeprowadzono w zawrotnym tempie, od 1992 do 1994 r.
Pozostałe działania samorządu obejmowały m. in. budowę sieci kanalizacyjnej
(w dniu 31 grudnia 1991 r. została oddana do użytku oczyszczalnia ścieków typu Bicon
i stworzenie w mieście jednolitego systemu wodociagów (rozpoczęto budowę nowego, perspektywicznego ujęcia wody).
Rejowiec Fabryczny ma dziś 3 ujęcia wody, sieć wodociągową o długości prawie 40 km i sieć kanalizacyjną o dł. 12 km.
Herb miasta
Herb Rejowca Fabrycznego ustanowiony został uchwałą Rady Miejsko-Gminnej 26 czerwca 1986 r.
Jego koncepcja plastyczna opracowana została przez Konstantego Prożogo w 1976 r.
Herbem miasta jest w polu czerwonym srebrny topór ze złotą rękojeścią, zwrócony ostrzem w lewo,
z siedzącym na nim białym gołębiem o złotym dziobie. Swą formą nawiązuje on do herbu rodowego Mikołaja Reja
("Oksza" - srebrny bojowy topór ze złotą rękojeścią w czerwonym polu). Natomiast gołąb, symbol pokoju,
identyfikuje się z cementownią, noszącą w czasie powstawania herbu nazwę "Pokój"
(Dziś cementownia nazywa się "Rejowiec").
Rejowiec Fabryczny jest, obok Chełma, jedynym miastem w powiecie Chełmskim. Prawa miejskie otrzymał w 1962 r.,
jednak pierwsze wzmianki dotyczące osadnictwa na tym terenie pochodzą z XIII wieku.
Założyciel pobliskiego rejowca - Mikołaj Rej, posiadał na obszarze zajmowanym dziś przez miasto dwa Folwarki.
Po ożenku z Zofią Kościanówną otrzymał w posagu dobra Stajne - Złote położone w obrębie dzisiejszej ul. Złotej
i dzierżawę królewską - folwark Stajne, położony w okolicach istniejącego dziś osiedla o tej samej nazwie.
W tym samym miejscu w XVIII w. istniał folwark, którego właścicielem był Ignacy Wojakowski.
W marcu 1876 r. nabył te dobra Krzysztof Morawski, który posadowił istniejący do dzisiaj murowany dwór,
otoczony parkiem.
Największy wpływ na rozwój urbanistyczny tych terenów miały następujące wydarzenia:
w 1878 r. część dóbr ziemskich nabyło Towarzystwo Nadwiślańskiej Kolei Żelaznej
i w latach 1879 - 90 przeprowadzona została tędy linia kolejowa i zbudowana stacja.
W roku 1914 Towarzystwo Akcyjne Lubelskiej Fabryki Portland - Cement "Firlej",
bazując na miejscowych pokładach margla, rozpoczęło budowę cementowni.
Inwestycja została ukończona w roku 1924, kiedy to uruchomiono dwa piece obrotowe o mocy produkcyjnej 120 tys.
ton rocznie. Na tzw. Morawinku wzniesiono dwa budynki mieszkalne dla pracowników - specjalistów zakładu.
W latach 1951 - 55 nastąpiła rozbudowa cementowni, powstało 5 nowych pieców obrotowych,
dzięki czemu zakład produkował 700 tys. ton cementu rocznie. Cementownia uzyskała nazwę "Pokój",
a rozbudowywana wraz z nią miejscowość uzyskała rangę osiedla robotniczego.
22 lipca 1962 r. Rejowiec Fabryczny otrzymał prawa miejskie.
Od tego czasu datuje się nieustanny rozwój miasta. W 1963 r. oddano do użytku wzniesiony przy ul Lubelskiej
budynek szkoły z salą gimnastyczną, a 5 lat później - biurowiec Urzędu Miejskiego i komisariatu milicji.
W 1971 r. wybudowano pod torami kolejowymi tunel, umożliwiający bezpieczne przejście na perony dworca PKP, a w rok później -
przekazano do użytku "dom nauczyciela".
W roku 1977 rozpoczęto budowę os. Wschód na terenie, który wyznacza obecnie kierunek zabudowy miasta -
pierwsi lokatorzy wprowadzili się do mieszkań w roku 1978.
1 czerwca 1981 r. miał miejsce akt erekcyjny parafii p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, wydzielonej z części terytoriów
parafii w Pawłowie i Rejowcu Osadzie. Rok później ruszyła budowa kompleksu sakralnego (przy obecnej ul. Jana Pawła II)
(dnia 5 czerwca 1994 r. odbyła się uroczysta konsekracja kościoła, który ma bardzo nowoczesną, piękną bryłę).
W 1982 r. powstał w mieście Bank Spółdzielczy oraz filia PKO. W 1985 r. oddano do uzytku budynek przedszkola miejskiego
a w 1986 r. wybudowano pierwszy blok spółdzielczy na os. Wschód - dziś mieszka w nim ok. 2,5 tys. osób.
W 1988 r. uruchomiono nowoczesną na owe czasy centralę telefoniczną o pojemności 600 numerów (zastąpioną już przez centralę cyfrową)
Rok później zorganizowano podstację Pogotowia Ratunkowego. W 1990 r. powstał pierwszy w dziejach miasta ośrodek kultury o nazwie
Miejski Ośrodek Rozrywki i Rekreacji Dworek, a w 1991 r. uruchomiono miejską oczyszczalnię ścieków i zakład dystrybucji gazu w butlach.
Doniosłym w historii miasta był rok 1991, kiedy to w wyniku czerwcowych wyborów samorządowych
nastąpił rozdział miasta i gminy Rejowiec Fabryczny na dwie odrębne,
samodzielne jednostki samorządu lokalnego: miasto Rejowiec Fabryczny i gminę Rejowiec Fabryczny.
Ówczesna Rada Miasta uznała za najważniejsze zadanie gazyfikację miasta, opracowując stosowny program.
Gazyfikację przeprowadzono w zawrotnym tempie, od 1992 do 1994 r.
Pozostałe działania samorządu obejmowały m. in. budowę sieci kanalizacyjnej
(w dniu 31 grudnia 1991 r. została oddana do użytku oczyszczalnia ścieków typu Bicon
i stworzenie w mieście jednolitego systemu wodociagów (rozpoczęto budowę nowego, perspektywicznego ujęcia wody).
Rejowiec Fabryczny ma dziś 3 ujęcia wody, sieć wodociągową o długości prawie 40 km i sieć kanalizacyjną o dł. 12 km.
Herb Rejowca Fabrycznego ustanowiony został uchwałą Rady Miejsko-Gminnej 26 czerwca 1986 r.
Jego koncepcja plastyczna opracowana została przez Konstantego Prożogo w 1976 r.
Herbem miasta jest w polu czerwonym srebrny topór ze złotą rękojeścią, zwrócony ostrzem w lewo,
z siedzącym na nim białym gołębiem o złotym dziobie. Swą formą nawiązuje on do herbu rodowego Mikołaja Reja
("Oksza" - srebrny bojowy topór ze złotą rękojeścią w czerwonym polu). Natomiast gołąb, symbol pokoju,
identyfikuje się z cementownią, noszącą w czasie powstawania herbu nazwę "Pokój"
(Dziś cementownia nazywa się "Rejowiec").
